Kalendarium

  • Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1257 roku, kiedy to książę wrocławski Henryk III Biały nadał wieś Dobricouicki rycerzowi Henrykowi de Gurgouiz, którego nazwisko zdradza w brzmieniu francuskie pochodzenie. Polska nazwa etymologiczna wywodzi się najprawdopodobniej od staropolskiego imienia Dobrzyk. Mógł to być założyciel wsi, żyjący w XII lub w XIII stuleciu.
  • W 1298 napotykamy już na zniemczoną nazwę Wustendorfh. Odnosi się ona do opustoszałej wsi. Sugeruje ona opuszczenie miejscowości z nieznanych przyczyn około połowy XIII stulecia, być może na skutek klęski żywiołowej. W 1298 roku kolejny właściciel posiadłości, Konrad de Sulz sprzedał ją Przecławowi z Maniowa.
  • W 1305 roku wieś nabył wrocławski klasztor św. Macieja krzyżowców z czerwoną gwiazdą. W dokumencie sprzedaży poświadczono nazwę wsi Wustindorf. Pośrednio wzmiankowano wtenczas istniejący tu kościół p.w. Narodzenia NMP, nad którym krzyżowcy objęli patronat.
  • Przed 1324 rokiem miała miejsce lokacja na prawie niemieckim, podczas której wytyczono plan wsi o układzie ulicówki.
  • W latach 1353 oraz 1366 wymieniany był tutejszy proboszcz, m.in. przy okazji przejścia kościoła pod zarząd parafii w Gajkowie. Najprawdopodobniej stary średniowieczny kościół rozebrano w XVI stuleciu i postawiono w jego miejscu nową, drewnianą budowlę. Zachowany z poł. XVIII wieku rysunek śląskiego topografa Georga Wernhera ukazuje drewnianą, szachulcową budowlę na planie prostokąta z sygnaturką między nawą główną a prezbiterium, z okazałą, wolnostojącą drewnianą wieżą na planie poligonalnym usytuowaną przed wejściem od zachodu. Kościół ów otaczał mur z kilkoma bramami wiodącymi na teren cmentarza. Budynek ten spłonął w 1753 roku, wraz ze znaczną częścią wsi. Jedyną pozostałością z wyposażenia XVI kościoła jest kielich mszalny, wykonany w 1685 roku przez wrocławskiego złotnika Gotfryda Heynera, ufundowany – jak głosi napis pod stopką- przez szynkarza z Dobrzykowic Melchiora Hildebrandta. Z materiałów wizytacyjnych z 1666/1667 roku wiadomo, że świątynia ta posiadała 3 ołtarze, z których żaden nie był konsekrowany.
  • W XVII stuleciu miejscowość zamieszkiwali w większości protestanci, dlatego nie przechowywano w świątyni Najświętszego Sakramentu w obawie przed zbezczeszczeniem. Msza odprawiana była, co 3 niedzielę w portatyku.
  • Obecny budynek, murowany, wznoszony staraniem mistrza Christopha Josepha Hellmanna, powstał w stylu późnobarokowym w latach 1753-1757. Jego konsekracja nastąpiła jednak dopiero w 1906 roku. Wyróżnia go z zewnątrz cebulasty hełm na wieży z latarnią. Wewnątrz, na łuku tęczowym między nawą a prezbiterium, zachował się kartusz z herbem krzyżowców, literami C.I.H. (inicjałami fundatora) oraz datą 1757. Unikatowym zabytkiem jest gotycka figura Piety, zdobiąca jeden z ołtarzy bocznych nawy głównej kościoła, powstała około roku 1420 w tzw. stylu pięknym. Styl ten upowszechnił się w Europie między 1390 a 1430 rokiem. Mając za wzór sztukę włoską, zdobył popularność w głównych ośrodkach centralnej Europy: Pradze, Wiedniu, Budzie i Kolonii. Dzieło z Dobrzykowic powstało najprawdopodobniej w jednym z wrocławskich warsztatów i zdradza wpływ sztuki czeskiej; zostało sprowadzone najprawdopodobniej przez krzyżowców do nieistniejącej dziś drewnianej, średniowiecznej świątyni. Do innych zabytków zaliczają się: ołtarz główny rokokowy, z około 1757 roku z obrazem “Narodzenia NMP i Trójcą Świętą” autorstwa bliżej nieznanego wrocławskiego malarza, tabernakulum o rozbudowanym cokole oraz obrazy z ołtarzy bocznych. Są to cztery płótna, z których dwa stanowią najprawdopodobniej repliki autorskie obrazów znanego barokowego malarza, wykształconego w Holandii, Michaela Leopolda Willmanna (1630-1706). Ukazujące tematy “Nawiedzenia NMP” i “Pokłonu pasterzy” obrazy wykonano w lubiąskiej pracowni Willmanna około 1665 roku wzorując się na identycznych pod względem kompozycji, kolorystyki oraz wymiarów obrazach powstałych dla klasztoru premonstratensów na Strahovie w Pradze. Przypisanie niedawno owych malowideł lubiąskiemu malarzowi jest o tyle ciekawe, iż po kradzieży praskiego malowidła “Nawiedzenia NMP”, światowej klasy dzieło z Dobrzykowic zwraca uwagę badaczy z Niemiec, Czech, Holandii oraz USA. Pozostałe płótna ołtarzy bocznych z przedstawieniem “Św. Tekli” oraz “Św. Stanisława biskupa”, powstały około 1720 roku w warsztacie wrocławskiego malarza, Johanna Jacoba Eybelwiesera. Najprawdopodobniej te cztery płótna oraz dodatkowo chrzcielnica, pochodzą z kościoła św. Małgorzaty lub św. Krzyża w Gajkowie. Potwierdzałyby to materiały źródłowe, z których wynika, iż krzyżowcy do wykonania dachu świątyni w Dobrzykowicach użyli drewna z rozebranego kościoła św. Krzyża w Gajkowie. Pewien udział w fundacji kościoła dobrzykowickiego miał ród von Saurmów, którego kartusz umieszczony jest nad okazałą, rokokową amboną. Z tego samego okresu pochodzi grupa rzeźbiarska z glorią św. Jana Nepomucena, ciekawa pod względem ikonograficznym. Stosunkowo późnym zabytkiem jest obraz “Wszystkich Świętych” z 1888 roku, autorstwa Ferdynanda Wintera oraz seria 14 stacji Drogi Krzyżowej tego samego malarza.
    Od czasów średniowiecza, mimo kolonizacji niemieckiej przeważała tu ludność polska.
  • W 1540 roku wzmiankuje się polskie brzmienie nazwy wsi Dobrzichowice. Ostateczne zniemczenie nazwy nastąpiło w XVII stuleciu.
  • Od 1652 roku przyjmuje ona formę Wüstendorff, która od 1845 do 1945 roku posiadała kształt Wüstendorf.
  • Z 1655 roku pochodzi informacja o zalaniu lasów i łąk klasztoru krzyżowców w Dobrzykowicach przez jednego z właścicieli tutejszych dóbr, Georga Ernesta von, Lindener, który zmienił nurt pobliskiego leśnego potoku.
  • W 1795 roku odnotowuje się we wsi obecność dużej posesji należącej do któregoś z miejscowych właścicieli ziemskich. W tym też czasie istniał jeden folwark zatrudniający 15 chłopów. O rozwoju miejscowości, liczącej w tym czasie ponad 300 mieszkańców, świadczy fakt, iż istniała tu karczma, gorzelnia oraz szkoła. Aż 15 gospodarzy było ogrodnikami. Rozwijał się także chów trzody chlewnej.
  • Około 1840 roku wieś zamieszkiwali w większości Polacy. Z powstałego wówczas spisu ludności wynikało, iż na 444 mieszkańców tylko 26 było ewangelikami, uczęszczającymi do parafii w Swojczycach.
  • 1 listopada 1912 roku dokonano uroczystego otwarcia linii kolejowej Nadolice Wielkie –Dobrzykowice, której długość wyniosła 5,3 km.
  • W latach 70-tych kręcono tutaj słynną trylogię  Sylwestra  Chęcińskiego:  “Sami swoi” (1967), “Nie  ma  mocnych” (1974)  i “Kochaj albo rzuć” (1977).  Przy ulicy Szkolnej 16 i 18 położone są domy, w których mieszkali główni bohaterowie filmów: Kargul i Pawlak.